De volhouder wint

 

Door Chris van den Bos

De laatste tijd is er voldoende commotie over van alles. Een van de zaken waar weer eens wrijving te bespeuren was tussen de fractievoorzitter van WB en mijzelf was het afscheid van Diana in de raadsvergadering van maart. Zijn reactie zette mijn afscheidsrede als onsmakelijk neer. Dit was zo tegen de realiteit in dat een van de bezoekers van de publieke tribune in de pen klom op de site van WB. De reactie van de Hr. Willink daarop was:

Een van de vele stokpaardjes van Chris van de Bos in zijn afscheidspeech voor Diane was het fantastische besluit om het nieuwe gemeentekantoor te bouwen en dat alle onderzoeken over de financiele kant haar altijd gelijk hebben gegeven. Dit is apert niet waar want als de vorige coalitie niet alle contracten al getekend had (terwijl er al bijna 7000 bezwaarmakende handtekeningen in hun bezit waren) waren er nog vele (betere) alternatieven beschikbaar voor hetzelfde geld. Zeker over alle financiele beslommeringen zijn ons al vele malen absolute onwaarheden als vast staand feit verkocht door de heer van de Bos. Is dit voldoende op de man af voor u? Met groet,

U herkent de "aperte" leugen over de handtekeningen wel (contract werd in december 2003 getekend en de handtekeningen kwamen in september 2005) samen met de onbewezen verdachtmakingen die in mijn richting worden gespuid.
Er volgt wat heen en weer geschrijf maar uiteindelijk moet de Hr. Willink zijn leugen wel toegeven en zijn laatste statement op de WB site luidt:

In een prettig gesprek op 17 juni hebben Willy en Dirk de mailwisseling van april en mei
afgerond. Nadat de notulen eind mei werden vastgesteld konden beiden de gebeurtenis nu
nogmaals tegen het licht houden. Dirk onderkent dat hij op sommige uitspraken van de Hr.
van de Bos wel eens overgevoelig kan reageren maar blijft het niet correct vinden om politiek gevoelige uitspraken in een persoonlijk afscheid te verwerken. Dirk bevestigde ook dat de contracten voor het nieuwe gemeentekantoor werden getekend ruim voordat de protesthand-tekeningen werden ingediend. Samen werd vast gesteld dat het voor de Gemeente Winterswijk veel beter zou zijn als de onderlinge politieke irritaties niet telkens weer tot verbale schermutselingen zouden leiden. Natuurlijk zou het prettig zijn als beide partijen tot dit inzicht zouden komen en het algemeen belang van de gemeente de hoogste prioriteit
zouden kunnen geven.

Een simpel excuus voor de leugen in mijn richting kan er niet af en nog steeds word ik beschuldigd van het uitspreken van gevoelige zaken. Omdat nu maar eens voor altijd te ontzenuwen hierbij onderstaand de letterlijke tekst zoals door mij bij het afscheid uitgesproken.

De heer Van den Bos (VVD): Mijnheer de voorzitter, met uw goedvinden spreek ik niet via u.

De voorzitter: Ik ga ervan uit dat de inhoud volkomen correct is en dat ik niet hoef in te grijpen.

De heer Van den Bos (VVD): Diana, in 1996 hebben wij elkaar leren kennen en in 1997 stonden wij samen op de groslijst. Wij hebben cursussen gevolgd om het raadswerk een klein beetje onder de knie te krijgen en om in het openbaar te durven spreken. Dat moesten wij in het beginnen leren. Het heette liberaal debatteren. Na 1998 begon het echte werk. Iedere maand hebben wij minstens twee keer fractie, zitten wij één keer samen in een commissie en zitten wij één keer samen in de raad. Dat tien jaar lang. Dat zijn 1500 uren die wij intensief samen bezig zijn geweest. Er zijn huwelijken die dat niet halen. Wim, ik denk dat ik de laatste jaren misschien meer uren met Diana door heb mogen brengen dan jij. Het was een genoegen, laat ik dat voorop stellen. In het begin hebben wij met vijf mensen in de fractie gezeten, twee mannen en drie vrouwen. Dat was heel vooruitstrevend. Wij hebben hoogte- en dieptepunten gehad, maar altijd een goede sfeer. De vorige spreker heeft het ook al gezegd. Dieptepunten in 2001, toen wij uit de coalitie in de oppositie terechtkwamen. Aan de andere kant werd dat dieptepunt een jaar later omgezet in wat voor jou een hoogtepunt moest worden, de kans om samen met Ina vier jaar wethouder van Winterswijk te zijn. Ook dat ging niet van een leien dakje. In het begin was er behoorlijk wat kritiek. Er stonden ingezonden brieven in de krant over huisvrouwen die wethouder werden. Zelfs in de raad werd door sommigen kritiek geuit en soms niet al te mis. Wij hebben te horen gekregen dat wij alleen maar briefjes van ambtenaren voor konden lezen. Dat was niet zo. Jouw dossierkennis en de manier waarop je over het algemeen zelf antwoord gaf op de vragen en opmerkingen, verdient een pluim. Ik kijk wat je hebt gedaan en wat je achterlaat, zoals de PPS die verdergaat dan alleen maar samen praten met private partners. Je hebt ondernemers in Winterswijk zover gekregen dat zij zich maatschappelijk risicovol durfden op te stellen. Dat is een mentaliteit van geen woorden, maar daden die ik met node zal missen. Bij je aanstelling als wethouder werd je geconfronteerd met de invoering van het duale systeem. De VVD had een aparte definitie van het duale systeem. Wij vonden ons ook duaal, ondanks het feit dat wij in de coalitie zaten. Als ik weer eens een keer kritiek had, hoorde ik je vaak verzuchten dat je met een dergelijke coalitie geen oppositie nodig had. Wij waren altijd zakelijk en wij konden goed door een deur. Ik vind de manier waarop je het hebt gedaan echt heel goed. Kijk naar de manier waarop het gemeentekantoordossier over je heen is gekomen. Er is enorm veel kritiek over je heen gekomen. Er stonden verdachtmakingen in de krant. Ik vond het zo nu en dan bijna laster. Wij hebben gezien wat het voor resultaten bij de verkiezingen heeft gehad. Het zei zo. Daarna is er echt veel gedaan om te bewijzen dat wat je gedaan had niet klopte. Laten we eerlijk zijn, daar is geen deuk in geschoten. Jouw cijfers en uitgangspunten klopten. Ik vind dat een prestatie van formaat. Je laat iets achter. Misschien is het wel de gelegenheid, als het nieuwe gebouw straks door de wethouder wordt geopend, voor een bordje "Diana Abbink", zodat wij er allemaal nog een keer aan kunnen denken. De afgelopen twee jaren waren pittig. Wij hebben eraan moeten wennen dat wij met zijn tweeën waren, uiteraard met een actieve steunfractie. Je hebt ook een behoorlijke lichamelijke klap gehad. Dat gaat niet in je koude kleren zitten. Gelukkig is dat goed afgelopen. Aan het begin van de twee jaar hebben wij gekeken hoe wij het samen aan zouden pakken. Het was heel iets anders dan wij gewend waren. Wij hebben een verschillend karakter. Je ziet wel eens politieseries waarbij de verdachte door twee rechercheurs in een hokje wordt geschoven. De ene is de botte bijl die er keihard ingaat. De ander is de vriendelijke en begrijpende knaap. Je ziet de verdachte breken. Hij bekent. Dat was onze rol ook een beetje. Ik was van de harde noot en Diana met haar veel hogere EQ dan het mijne de begrijpende. Dat heeft goed gewerkt. In dezelfde periode kwam ook Denion. Denion heeft haar gevraagd. Dat is niet niks en dat heb ik gemerkt. Hoe vaak ben ik de laatste tijd niet ergens geweest waar werd gevraagd hoe het met Diana ging of er werd gevraagd de groeten te doen. Dan merk je hoe ze gewaardeerd wordt. Dan merk je dat het gaat wringen, want Diana doet liever één ding goed dan twee dingen half. Dan komt er een moeilijk besluit, dat ik echter wel begrijp. Het is volkomen logisch dat zij voor de toekomst kiest. Ik ben begonnen met drie dames, toen waren het er nog maar twee, nu is het er nog één. Ik zal ongetwijfeld ergens alleen eindigen. Het kan niet anders. Ik zal je missen en ik hoop dat het je goed zal gaan.

De voorzitter greep niet in en vond het dus klaarblijkelijk een correct verhaal. Ik denk dat eenieder met een beetje moraal en gezond verstand dit ook zal vinden. Mag ik bij een afscheid alstublieft even de geschiedenis de revue laten passeren?
Dit is een lang onderwerp geworden, maar soms is het gewoon nodig om de feiten uitgebreid te tonen om de verdachtmakingen te ontzenuwen.

U kunt alles nu zelf lezen en Uw eigen conclusies trekken over dit kinderachtig gedoe.