door Chris van den Bos
Vroeger, als jongen, was ik verslingerd aan boeken uit de "Bob Evers"-serie. De titels van die boeken hadden altijd een alliteratie. Iets als "een Pyjama rel in panama" of "een dollarjacht in een D trein".
Als jongen smulde ik daarvan. Dat wilde ik ook eens. Vandaar deze titel.
Toch is er natuurlijk (eigenlijk moet ik zeggen helaas) een serieuze reden voor deze column.
Hameland heeft al jaren de belangstelling van de VVD in Winterswijk. Langzamerhand wordt ik er zelfs mee verpersoonlijkt. Het raadsonderzoek heeft gewaarschuwd, wij hebben gewaarschuwd.
Echt geluisterd, in de zin dat werd gedaan wat wij vroegen, dat werd er niet. Helaas niet.
En nu krijgen wij gelijk. Helaas gelijk.
Hameland schrijft nu al rode cijfers en de deelnemende gemeentes kunnen binnenkort gaan betalen.
Dat wordt natuurlijk gedaan. In de eerste plaats moeten we dat gewoon, maar bovenal zullen we de zorg voor onze inwoners die bij Hameland werken, willen blijven verzekeren.
In de laatste raadsvergadering was er een motie over Hameland. Veel te laat en veel te voorzichtig. Om de PvdA "mee te krijgen" moest de schuldvraag geschrapt worden. En ja als je het probleem niet eerst herkent, dan erkent en daarna oplost, helpt het allemaal niet.
Dweilen? Dan toch eerst die kraan dicht nietwaar?
Zaterdag 12 juli stond er een groot artikel in de Gelderlander over het onderwerp Hameland. Het was een interview met de directeur, de Hr. P. Hobbelen.
Laatst genoemde eindigde met de uitspraak:
"Ik heb het plan gemaakt en ik voer het ook uit. Voor die verantwoordelijkheid ben ik nog nooit weggelopen. En ik kan wel tegen een raadslid dat roept dat Peter Hobbelen niet deugt".
Het is wel aardig om daar op te reageren, want dat raadslid, U begrijpt het waarschijnlijk al, is de schrijver van dit stukje.
Nu heb ik nooit gezegd dat de Hr. P. Hobbelen niet deugt. Hij is ongetwijfeld een heel goed mens, een steunpilaar van onze samenleving en heeft waarschijnlijk door mij onvermoede kwaliteiten. Maar daar gaat het niet om. Het gaat om de directeur P. Hobbelen van Hameland.
En, volgens mij, deugt die op die plek niet. Dat durf ik wel te beweren. Waarom durf ik dat?
Dit is maar een greep uit de lijst redenen die ik de afgelopen jaren heb gemaakt. Door die redenen heb ik van het begin af aan durven zeggen: "als het bedrijf dit soort verliezen blijft lijden, als het dus niet goed wordt geleid, dan moet er worden ingegrepen.
Dan zeg ik niet "de Hr. P. Hobbelen deugt niet", maar ik zeg "de combinatie Hameland en de Hr. P. Hobbelen deugt niet".
Dat zijn harde woorden, maar ze zijn al jaren oud en elk jaar bewijst het bedrijfsresultaat mijn gelijk.
Daarom durfde en durf ik zo'n harde uitspraak te doen. Ook in de raad in het openbaar.
Is het leuk om zo gelijk te krijgen? Nee natuurlijk niet!
Maar het is een eeuwen oud gezegd, zachte heelmeesters maken stinkende wonden.
Dat betekent dat er zo nu en dan gewoon hard moet worden ingegrepen.
Daarvoor weglopen maakt alles alleen maar erger. Dat zien we nu.
De vraag is feitelijk:
Hoeveel verlies moet Hameland nog leiden, voordat er eindelijk conclusies worden getrokken?
Of hoeveel heisa komt er nog rond Hameland voordat er een leiding komt die de boel recht trekt?