Het gevoel van een ("rechts") liberaal
De afgelopen periode hebben een artikel en een redactioneel commentaar mijn aandacht getrokken. Beide raakten sterk aan zaken die ik belangrijk vind. Daarom wil ik daar wat aandacht aan besteden. Het eerste was een uitgebreid artikel van Frits Bolkestein in de Volkskrant rond de kerstdagen.
Het artikel gaat in op het geringe zelfvertrouwen van de West Europese cultuur en de (daardoor?) zo moeizame integratie van moslims daarin. Het is een constatering die mijn politieke standpunten ook sterk beïnvloed heeft. Ik durf openlijk te zeggen dat ik trots ben op mijn Nederlanderschap, op de basisprincipes waarop onze samenleving is gebouwd, op de normen en waarden van onze westerse democratie. Ik geloof dat die "westerse" samenleving op vele terreinen superieur is.
Daarom is mij dat het verdedigen waard. Tegelijkertijd geloof ik dat onze wijze van leven beïnvloed wordt door de (te?) grote instroom van mensen die dat minder lijken te waarderen. Dagelijks laten, in de pers beschreven, incidenten zien dat dit op de een of andere wijze gerelateerd is aan de Islam.
Ook Frits Bolkestein signaleert dat. Hij doet dat niet alleen aan de hand van een groot aantal incidenten, hij gaat ook in op de achterliggende onderdanigheid waarmee wij daar mee omgaan. Waarmee wij dat onaangepaste gedrag, nog steeds, vergoelijken en accepteren.
Eigenlijk is het vreemd dat wij zo onderdanig zijn in onze acceptatie. Tenslotte komt die instroom voornamelijk uit landen waar de Islam de leidende religie is. Dan zou dat toch het geestelijke paradijs moeten zijn? Waarom ga je daar dan weg? Waarom ga je dan naar dat zo vermaledijde westen?
Je geboorteland kun je niet kiezen. Maar het land waarheen je vertrekt wel. Waarom is er dan zo'n probleem met het opgaan in de samenleving van dat land? Waarom zijn er dan hele wijken in de Randstad waar de oorspronkelijke bevolking verdwenen is? Niet meer wilde wonen?
Waarom hebben wij in Nederland niet eenvoudig gezegd: Mijnheer of Mevrouw U wilt hier graag komen wonen, dat mag, U voldoet aan onze criteria, maar wij verwachten wel dat U zich aanpast!
Als U dat doet bent U welkom, als U dat niet doet gaat U weer weg!
Het lijkt zo simpel. Hier onder vindt U de link naar het artikel van Frits Bolkestein.
http://extra.volkskrant.nl/opinie/artikel/show/id/4834/Hoe_Europa_z%92n_zelfvertrouwen_verloor_
Als U dat artikel leest dan kunt U ook zien hoe groot het aantal reacties daarop is. Meer dan anderhalf duizend! Dat zijn mensen die onderling soms flink in discussie gaan. Die dat soms heel ongenuanceerd doen ("reaguurder" is een veel gehoorde internetterm daarvoor).
Dat reageren is vaak anoniem en vrij "stevig" in de woordkeus. Daarom wordt door sommigen nogal laatdunkend op die internet reacties en meningen afgegeven.
Ik heb daar wat moeite mee. Afwijzen van een mening omdat de woordkeus je niet aanstaat is nogal elitair. Daarom beviel het redactioneel commentaar van Arendo Joustra (hoofdredacteur Elsevier) in de eerste Elsevier van dit jaar mij zo. Hij schreef over dit fenomeen:
"Zo wordt de geletterde burgerij net zo plotsklaps geconfronteerd met de ongeoefende en ongearticuleerde standpunten van gewone mensen. Niet dat die opvattingen er voorheen niet waren. Ze waren alleen onzichtbaar in het publieke debat. Door het internet hebben tot nu toe ongehoorde lagen van het volk een stem gekregen. Alsof een nieuwe wereld is aangeboord. De schok die bij de laag die alleen keurig met zichzelf in gesprek was, is vergelijkbaar met de schok bij de burgerij toen er opeens arbeiders in de Tweede Kamer kwamen. Alsof de duivel zelf was toegelaten tot het Parlement.
Dit verwoordt mijn gevoel op een prima wijze. Die stemmen zijn namelijk evenveel waard als de stem van de "politiek zo correcte linkse Amsterdamse grachtengordelbewoner".
En dat is schrikken, nietwaar? Joustra eindigt met een uitspraak van Jacques de Kadt die een dergelijk fenomeen ooit heeft beschreven als "de deftigheid in het gedrang".
Wat is nu mijn conclusie. De samenleving in Nederland veranderd. Daar hoeven we niet van te schrikken. Zo'n verandering is een gewoon en continu proces. Verandering is van alle tijden.
Gelukkig maar, want alleen dynamische samenlevingen overleven.
Dat veranderingen erkent worden en men zich aanpast aan nieuwe meningen, is inherent aan een functionerende democratie. Deels verklaart dat ook de opkomst van de PVV.
Alle reacties roepen namelijk tegenreacties op. Daar is de PVV (maar ook de SP) een gevolg van.
Is dat erg? Nee natuurlijk is dat niet erg. Alleen roepen hevige reacties, hevige tegenreacties op.
Dat is ook de rol van de PVV. Die zorgt voor een discussie waarin dingen benoembaar worden die dat vroeger niet waren. Alleen moeten we de samenhang wel blijven zien. Als iemand de ramen van Uw huis inslaat en vervolgens Uw gehele inrichting volkomen nat spuit, bent U terecht boos.
Maar als Uw huis brandt en het is de brandweer die dit doet, denkt U daar anders over.
Dat zien we de laatste tijd in onze nationale politiek. De middenpartijen worden geconfronteerd met gelijkgezinden die opgeschoven zijn naar de randen van het spectrum. Het CDA kent het CHU en de SGP, de PvdA kent de SP en de VVD kent de PVV en ToN. Op zich is daar niets mis mee.
Dat dwingt tot denken en het heroverwegen van standpunten. Dat sluit aan op het artikel van Frits Bolkestein en het genoemde redactionele commentaar. Feitelijk ben ik daar wel blij mee.
Zelf zie ik dit proces met vertrouwen tegemoet. Ik ben geen voorstander van de multiculturele samenleving. Integendeel. Ik vind dat onze wijze van leven, ons erfgoed, leidend dient te zijn.
Dat dienen we desnoods af te dwingen. Dat mogen, nee moeten we eisen.
Assimilatie is helemaal geen vies woord.
Terugkijkend in de historie is dat altijd al de uitkomst van dit soort processen geweest.
Maar laat ik ook heel duidelijk zijn. Het sprookje van de multiculti's afwijzen, wil niet zeggen dat ik geen voorstander ben van de Multi etnische samenleving. Dat is totaal iets anders.
Ieder mens is mij evenveel waard, heeft evenveel recht op zijn of haar plek in onze samenleving.
Dat is gewoon mijn liberale hart. Maar die samenleving, ons erfgoed, wil ik wel als leidend zien!
Chris van den Bos