Ingezonden brief in De Gelderlander

door Jan Nijhuis

In 2004 komt het sociaal werkvoorzieningschap Hameland in zwaar weer terecht. In wezen vinden er twee rampen tegelijkertijd plaats, een structurele en een incidentele.

Om met die laatste ramp te beginnen: in 2004 moet Hameland een verlies van circa twaalf miljoen euro boeken. Dit houdt verband met wat, in Hameland-jargon, de Bruinering heette, namelijk het vervaardigen van zonne-banken volgens een ontwerp van Philips. Het probleem met die zonnebanken was dat ze onverkoopbaar waren. Men had weliswaar een 'Hameland Trading Company' opgericht om deze apparaten te slijten, maar het besef dat er iets mis was met de coördinatie van productie en verkoop begon pas laat door te dringen. De balans van Hameland Trading Company vermeldt in 2004 een negatief eigen vermogen van ongeveer zes miljoen euro, gefinancierd door een renteloze lening van Hameland Groep. In datzelfde jaar schrijft Hameland Groep diezelfde lening op nul af. Voorts worden onderhanden werk en voorraden fors afgewaardeerd, resulterend in die twaalf miljoen voornoemd.

Intussen zat Hameland ook structureel niet stil, men werkte aan een grondige reorganisatie. Was het enige jaren geleden nog zo dat Hameland
bestond uit een aantal bedrijfjes die zelf verantwoordelijk waren voor hun eigen resultaat, die filosofie werd in 2004 overboord gegooid. Een nieuwe 'core-busi-ness' werd gedefinieerd. Voortaan zou het begeleiden naar een betaalde baan voor de 1600 door de rijksoverheid gesubsidieerde medewerkers de hoofdactiviteit worden. Het gevolg was dat niemand zich meer verantwoordelijk voelde voor kosten en resultaten, wat zich aldra vertaalde in een structureel verlies van anderhalf tot twee miljoen euro per jaar.

Het moest tot eind 2005 duren voordat de Winterswijkse gemeenteraad hier lucht van kreeg. Hoewel twee Winterswijkse wethouders nauw bij het bestuur van Hameland betrokken waren, was het de fractieleider van de VVD die als eerste de noodklok luidde. Er werd in allerijl een raadscommissie gevormd om te proberen alle informatie boven tafel te krijgen en waar mogelijk gaten te dichten. Bij alle lof die dit initiatief van Chris van den Bos verdient, moeten we vaststellen dat het overleg met Hameland maar zeer moeilijk tot stand kwam. Tot de dag van vandaag zijn er nog open vragen. Of het gelukt is om gaten te dichten onttrekt zich aan de waarneming. Dit alles maakt het wel zeer lauwe standpunt dat Winterswijks Belang in de raadsvergadering verkondigde, totaal onbegrijpelijk. Het lijkt wel alsof het uit de wind houden van een coalitiepartner belangrijker is dan het belang van Winterswijk.