Voorlichting over Wenningfeld

Dinsdagavond 2 juni is een zaal in Wamelink het toneel van een poging de onrust onder bewoners van Oost Winterswijk weg te nemen. Er is een boel moeite gedaan. Vertegenwoordigers van de Kreis Borken, de Euregio, de gemeente Winterswijk en het vliegveld Wenningfeld, doen hun best.
Veel cijfers, powerpointslides,  goede voornemens en beloften gaan de zaal in. Werkt het?
Ik denk het niet. Ik hoor de vele vragen aan en twijfel aan het effect van de avond.
Over een week of twee vangt de bouw van de eerste fase van de verlenging en verbreding aan.
Nu komt men praten.  Kan er dan nog iets veranderen? Nee, dat kan niet.
In de zaal laten bijna alle vragen dezelfde ondertoon van onrust zien. Dat verandert ook niet.

Het is net of onze oude Duitse buurman, die altijd in z'n oude Golfje op diesel door de straat tufte, nu plotsklaps een Porsche 911 turbo heeft gekocht.
Daar worden de buren een beetje bang van. Wordt er nu straks door de straat gescheurd?
Nee hoor, zegt de oude baas, vroeger reed ik nooit harder dan honderd, dat ga ik nu ook echt niet doen!
Heus niet, dat beloof ik plechtig!

Waarom koopt die man dan die Porsche? Waarom niet gewoon weer een Golfje?
De buren willen hem wel geloven, maar er blijft toch een flinke portie achterdocht.
Waarom zoveel geld uitgeven voor die nieuwe snelle auto als hij toch niet echt gebruikt wordt?

Dat is een beetje het gevoel dat in de zaal bleef hangen. Waarom wordt dat vliegveld zo, tot aan de uiterste grenzen, uitgebreid, als men er toch geen zwaar gebruik van wil maken?
Wat is de garantie dat dit zo blijft? Wat als er in de toekomst, voor de werkgelegenheid, ineens andere omstandigheden een rol gaan spelen. Hoe snel wordt dan de vergunning aangepast?
Men ging ongerust de zaal in en kwam er, volgens mij, even ongerust weer uit.

Maar weet U wat mij nog het meest schokte?
Dat was de opstelling van ons collegelid, de wethouder.
Onze inwoners waren ongerust. Maar hij was het vliegveld aan het verdedigen. Zijn persoonlijke interesses liet hij voorgaan. Niet de onrust van onze inwoners was zijn zorg.
Velen zagen het die avond.  Voor mij was het een stevig stemadvies. Voor 3 maart 2010!

Door Chris van den Bos